سلام دوستان گرامی

به علت تاسیس هفته نامه ی ادبی ـ اینترنتی نوشتار مدتی این وبلاگ به روز نخواهد شد . برای تداوم ارتباط با ما شما می توانید به وبلاگ زیر سر بزنید . خوشحال می شویم .

http://www.neveshtar-ir.blogfa.com/

سیاوش دانش آذر

حرف های همیشگی

تاکسی که سر کوچه رسید پسر گفت : « دستتان درد نکند » و پیاده شد .  فاصله ی سر کوچه تا دم درشان را زیر لب با خودش حرف هایی می زد . نزدیکی های خانه ی شان  زن همسایه را دید . به او سلام کرد و کنارش ایستاد .

زن همسایه جواب سلام اش را داد و از او پرسید :

                ـ پس رسول کو ؟ مگه با هم نرفته بودین ؟

 پسر سرش را تکانی داد و گفت :

ـ چرا ، عصری با من بود ، گفت یه کم کار داره ،

و به ساعت اش نگاهی کرد و ادامه داد :

ـ  الانه دیگه پیداش بشه ...

زن همسایه حرف اش را برید و گفت :

ـ بهت نگفت کجا میره ؟ 

پسر که انگار قصد آرام کردن او را داشت گفت :

ـ اتفاقا گفت به شما بگم که نگرانش نباشین ... آخه برای بازی فردا می خواست لباس ورزشی بخره ...

زن همسایه با هروله ی خاصی گفت :

ـ حداقل می تونست یه زنگ به ما بزنه  ،آخه منو باباش خیلی نگرانشیم ، سابقه نداشته بدون اطلاع ما تا این موقع شب بیرون بمونه ...

پسر با حالتی که انگار می خواست زن را دلداری بدهد با صمیمیت خاصی گفت :

ـ الان می آد ... برین داخل ... اون که بچه نیست این همه نگرانش بشین ...

و خدا حافظی کرد و رفت .

پسر دروغ می گفت که از رسول خبر دارد . او چهار سال است که هر روز دارد  این دروغ را می گوید . اما چاره ی دیگری ندارد . او هر غروب وقتی از سر کارش بر می گردد این حرف ها را یکی کم ،  یکی زیاد تحویل زن همسایه می دهد . دقیقا از همان غروبی که آمبولانس جنازه ی تکه پاره ی رسول را از سر خیابان تا قبرستان برد .

مرداد 1386 اورمیه

رزرو 1358

سیاوش دانش آذر

همان روز صبح بود دقیقا همان روز بود . وقتی خواستم اداره بروم یک هو سر از آن جا درآوردم . مسیر یادم نمی آید . فقط زمانی که رسیدم این جا فهمیدم نرفته ام اداره . همین جا درست همین جا نشستم و پاهایم را دراز کردم روی همین قبر . دقیقا یادم هست که روی همین برآمدگی نشسته بودم .

و برآمدگی قبر تازه را نشان داد .

یعنی درست همین جا . نمی دانم چه کسی این جا را صاف کرده ، یا که آمده خاک ها را برداشته . امروز که چهلم اش نیست . تازه کس و کار درست و حسابی ای هم که ندارد .

پاکت سیگار از دست اش افتاد روی قبر کناری .

پاک حواسم را از دست داده ام . آخرین باری که از این جا رفته بودم همین دیروز بود . بعد این که مادرش کلی گریه کرد رفتیم . او را من آورده بودم و من هم بردم . حتا کلی هم برایش صحبت کردم که من جای او را برایت پر می کنم . دلیلی ندارد من بعد از او دوباره برگردم این جا .

دست اش را به طرف پاکت سیگار دراز کرد .

گفت : « دکلره بهم می آد »

گفت : « دکلره ، دکلره دیگه چیه ؟ »

گفت : « موهای صورتمو زرد کردم »

و فردایش پرسیده بود برنزه بهش می آید و شنیده بود : « نمی دونم هر طور راحتی »

در اتاق را باز کرد ، چند تکه کاغذ از روی فرش بالا پریدند . پاهایش کاغذ ها را له می کرد ، فقط می دید که دارد به میز می رسد ، رسید ، نشست و نگاه کرد . روی میز عکس داشت ، کاغذ پاره داشت ، کتاب و دفتر و ... ، نشست و نوشت . و گفته بود ، چند روز پیش توی دل اش گفته بود و هی می گفت که هیچ وقت نمی خواست اش .

و حالا روی کاغذ نوشت : « ئوستت می نویسد ، نه معشوق ، من اصلا رمانتیک نیستم . » البته بود ، خیلی هم بود ، ولی خودش را می زد به کوچه ی علی چپ ... کوچه ی چهارده باید باشد ، فکر می کنم . همان کوچه ای که با دوچرخه می رفت ، می آمد ، ترمز می کرد و به آن در کوچک نگاه ... سیر نگاه نمی کرد یا ، اما هر بار که می دیدش  سلام نداده فقط نگاه ... ، دید که چهار نفر هستند ، چهار نفر درست مثل هم .